تعریف
استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی (IFRS) مجموعه استانداردهای حسابداری است که هیئت استانداردهای بین‌المللی حسابداری (IASB) برای صورتهای مالی با مقاصد عمومی منتشر میکند. بیش از ۱۴۰ حوزه قضایی استفاده از آن را الزامی یا مجاز کرده‌اند و پراستفاده‌ترین چارچوب گزارشگری مالی جهان است.
توضیح بیشتر
IFRS بر اصول استوار است: قواعد شناسایی، اندازه‌گیری، ارائه و افشا را تعیین میکند و از تهیه‌کننده انتظار قضاوت حرفه‌ای دارد. این مجموعه شامل استانداردهای قدیمی‌تر IAS که هنوز معتبرند، استانداردهای جدیدتر IFRS و تفسیرهای کمیته تفسیر است.
در ایران، استانداردهای حسابداری ملی را سازمان حسابرسی منتشر میکند که بخش زیادی از آن‌ها بر پایه استانداردهای بین‌المللی تدوین شده‌اند. سازمان بورس و اوراق بهادار نیز شرکتهای پذیرفتهشده را به‌تدریج به تهیه صورتهای مالی بر اساس IFRS، در کنار صورتهای مالی قانونی، ملزم کرده است.
برای دفترداری روزانه چند استاندارد بیشترین اهمیت را دارند: IAS 1 برای ساختار صورتهای مالی، IAS 2 برای موجودی کالا، IAS 16 برای دارایی‌های ثابت، IAS 21 برای ارز و IFRS 15 برای درآمد. قالب سرفصل حساب‌های IFRS نقطه شروع آماده‌ای است و راهنمای صورتهای مالی گزارش‌هایی را که حسابدار من از آن می‌سازد توضیح می‌دهد.
مثال: تفاوت IFRS با US GAAP در ارزیابی موجودی
شرکتی که طبق US GAAP از روش LIFO استفاده میکرد به IFRS گذار میکند. IAS 2 روش LIFO را نمی‌پذیرد؛ پس موجودی با FIFO یا میانگین موزون تجدید ارائه می‌شود. اگر موجودی به روش LIFO ۴ میلیارد ریال و به روش FIFO ۴٫۶ میلیارد ریال باشد، سود انباشته اول دوره پیش از اثر مالیاتی ۶۰۰ میلیون ریال افزایش می‌یابد.